maandag 11 maart 2013

De Grenzen van je Hersenen Accepteren - Varen Langs Cerebrale Eilanden

Vanuit een meer-levensperspectief kijkend naar je lichaam zou je kunnen concluderen dat je als ziel je toch maar iedere keer weer hebt aan te passen aan de biologie waar je in terecht komt. In de boeken van Michael Newton (1,2) lijkt dat dan ook een regelmatig terugkerend thema te zijn. Je kunt nog zo'n rijke en krachtige, verontwikkelde ziel hebben, maar als die behuisd wordt in een lichaam met een beperkte hersencapaciteit dan wordt het toch aanpassen geblazen.

Varen langs Cerebrale Wateren - Waar zal ik aanmeren in dit leven?
Een werk van Vladimir Kush (3)
Emilio Garcia (4), een Spaanse ontwerper kwam om het idee om ook te spelen met de hersenen, en hij maakte een kikkerversie van de hersenen, onder het motto van springende hersenen. Zo komt Spanje dan toch ook weer via de occipitale kwab binnen, en niet alleen via een surrealistische boom in het Nijmeegse Heumensoord (5)

Emilio Garcia - Jumping Brains (4)
Als je het dan hebt over het accepteren van je hersenen, dan ga je er natuurlijk wel vanuit dat je ook hersenen hebt om je mee te verbinden. Stel je eens voor dat je een aarbeienhoofd zou hebben, dan wordt het al een stuk lastiger, zeker als je hem dan ook nog eens in je handen draagt.

Uit een fotshopwedstrijd uit 2010 door
artsyfrog (weer een kikker zullen we maar denken) (6)

NOTEN
(1) http://mooiegedachten.blogspot.nl/2013/03/door-de-wolken-heen-breken.html
(2) http://mooiegedachten.blogspot.nl/2013/03/klaus-de-gerespecteerde-scherpschutter.html
(3) http://www.youtube.com/watch?v=WgLiwWebz8M
(4) http://plasticandplush.com/2008/12/review-jumping.html
(5) http://mooiegedachten.blogspot.nl/2013/03/een-surrealistische-spaanse-boom-in.html
(6) http://www.pxleyes.com/blog/2010/10/top-50-pictures-from-the-pxleyes-photoshop-contests-of-september-2010/

Met een Hoofd onder een Stoeptegel in Ecuador

Gisteren heb ik een dozijn stoeptegels in mijn auto gestopt om er iemand mee te verrassen. Vanzelfsprekend leidt zo'n actie tot een nieuwe pagina met de stoeptegel als thema. Omdat inmiddels ook mensen vanuit verschillende landen hun weg weten te vinden naar deze blog, wil ik ook wat aandacht schenken aan Ecuador omdat één van de bezoekers daar vandaan kwam.

Ecuador, het trotse land dat wordt geleid door president Correa die het Britse rijk durfde te trotseren door Julian Assange toe te laten tot de Ecuadoriaans ambassade in Londen.

Laten we eerst beginnen met de stoeptegelthematiek. Hieronder een beeld van ene meneer Sigurdur Gudmundsson, die ook wel iets had met stoeptegels zo te zien.

'Event' (1975) - Met hoofd onder stoeptegel - Sigurdur Gudmundsson (1)
En zo kun je natuurlijk van alles doen met stoeptegels. Je kunt er bijvoorbeeld ook op slapen, maar omdat niet echt comfortabel ligt, kun je ook net doen alsof je op stoeptegels slaapt door een bepaald hoeslaken te gebruiken met een stoeptegelmotiefje. Je moet er maar op komen.

Stoeptegelmatrasovertrek (2)
Om het geheel dan toch ook nog een Ecuadoriaans tintje te geven, heb ik een tekening uitgekozen van het Tigua-volk in de Ecuadoriaanse Andes, met daarbij gezellig enkele lama's en schapen.

Schilderij van het Tigua-volk, schilder onbekend (3)
NOTEN
(1) http://metgoudenletters.wordpress.com/2011/10/20/1980-sigurdur-gudmundsson-chocoladebonbons-en-stoeptegels/
(2) http://www.kleindesignhoorn.nl/beddengoed/eenpersoonshoeslakens-/hoeslaken-met-het-patroon-van-stoeptegels.html
(3) http://volcanism.wordpress.com/2009/10/31/saturday-volcano-art-tigua-painting-from-ecuador/

zondag 10 maart 2013

Een Surrealistische Spaanse Boom in Heumensoord bij Nijmegen

Op zondag neem ik het er nogal eens van. Vaak wandel ik tegenwoordig met een zeker iemand door de bossen van Nijmegen, en vandaag, waarschijnlijk door de nieuwe surrealistische bril die ik draag, viel mijn oog op een boom die op een of andere manier een Spaanse indruk op me achterliet.

Een bijzondere ontmoeting met een Spaanse Boom in het Nijmeegse Heumensoord
Dit leek me een passende aanleiding om eens wat meer te gaan verkennen op het Spaanse surrealistische vlak. Spanje is vanzelfsprekend de bakermat van Salvador Dali, een van de grootste namen op het surrealistische vlak. Ik ben ooit nog eens op bezoek geweest in het Dali-museum in Figueras, dat plaatsje aan de Spaanse kant van de Pyreneën, waar Dali is geboren.

Maar Dali is zó bekend dat ik hem maar even oversla, evenals mijn neiging om verder te gaan met het zoeken naar plaatjes van Aziatische vrouwen die een sleutel onder hun oksel willen steken (1), of naar wolkenbomen zoals die van Samy Charnine (2).

Terwijl ik zo aan het zoeken was stuitte ik op Santiago Ribeiro, een Portugese schilder, die op een interessante manier de mechanisering van onze samenleving onder de aandacht brengt. Iets wat bij mij ook wel herinneringen oproept aan een bepaalde scene van de film Cloud Atlas. Goed, Ribeiro is dan geen Spanjaard, maar zo flexibel zijn we dan ook wel weer. Dat hebben we al eerder met Seans meegemaakt (3).

Santiago Ribeiro (4)
Verder zoekend op Santiago kwam ik uit bij Alexander Lyamkin, die waarschijnlijk ook weinig Spaans bloed door zijn aderen heeft stromen, maar dat weerhoudt hem er niet van om toch een bijzonder schilderij af te leveren, die het delen toch wel waard is, met muziek die op een typische manier zijn oren in en uit gaat. Volgens mij steekt hij ook zijn platgewalste tong uit op de productie hieronder.

Alexander Lyamkin (5)
NOTEN
(1) http://mooiegedachten.blogspot.nl/2013/03/ode-aan-de-oksel.html
(2) http://mooiegedachten.blogspot.nl/2013/03/door-de-wolken-heen-breken.html
(3) http://mooiegedachten.blogspot.nl/2013/03/these-are-seans-i-know-i-know.html
(4) http://santiagoribeiropainting.blogspot.nl/
(5) http://www.trendhunter.com/slideshow/surrealist-art

Ode aan de Oksel

Terwijl ik net onder de douche stond, scheerde ik mijn okselhaar af, wat ik zo doe om te voorkomen dat er een raar geurtje blijft hangen in die streek. Deze handeling inspireerde me tot het maken van een special over de oksel: een surrealistische ode aan de oksel.

Een bosje okselhaar bij Montana (1)
Je kunt natuurlijk van alles doen met je oksels. Wat dacht je bijvoorbeeld van deze vrouw die er eens een paar tatoeages heeft neergezet?

Okseltattoo (2)
Om dan toch meer het duidelijk surrealistische pad te betreden is het onderstaande werk van Dorothea Tanning wel een inspiratie: de opdracht zou zomaar kunnen zijn: zoek de oksel.

Rainy Day Canape door Dorothea Tanning (3)
Onderweg kwam ik ook een beeld tegen dat me erg aansprak, namelijk van deze Aziatische dame die maar niet goed kan kiezen welke sleutel ze nou toch zal gaan pakken. Ik weet verder niet of ze die sleutel misschien zal gaan proberen onder haar okstel te steken. Wie zal het zeggen?

Hangende Sleutels (4)
NOTEN
(1) http://www.dvdizzy.com/hannahmontana-whois.html
(2) http://www.trendhunter.com/slideshow/colourful-tattoos
(3) http://spank-the-monkey.typepad.com/blog/2008/07/repost-surreali.html
(4) http://www.tumblr.com/tagged/chimes

These are the Seans I know, I know

Dan is het vandaag tijd geworden om de grote inspirator van deze website wat in het licht te zetten. Het was namelijk een youtube-filmpje van Sean Blackwell (1) die me heeft aangezet om de surrealistische wereld te gaan verkennen. Via een artikel op de website 'Psychose Anders' (2) kwam ik uit op zijn heerlijke filmpjes die bol staan van prachtige surrealistische beelden die hij aanwendt ter verduidelijking van zaken rondom psychotische ervaringen en de mogelijke oorzaken.

Afkomstig van (3)
Hij stelt - na afloop van zo'n 1000 gesprekken met mensen die psychotisch zijn geworden - dat zo'n 80% van de mensen hun eerste psychose kregen na het gebruik van wiet. Voor mensen die de helende effecten van wiet willen ervaren zonder high te worden, raad ik mediwietolie aan en het werk van Wernard Bruining, die door sommigen de Potfather wordt genoemd (4).

Maar goed, de bedoeling van deze pagina was een eerbetoon aan Seans, in de sfeer van hoe the Kids in the Hall een eerbetoon hebben gemaakt aan Daves in een ludiek filmpje (5)

These are the Daves I know van Kids in the Hall (5)
Een van de redenen voor het bestaan van deze site is het voeden van de geest om een soort googlistische luiheid tegen te gaan (6). Eventueel doorbrekende associaties wil ik dan ook graag een plaats geven. Terwijl deze pagina eigenlijk gaat over Seans, staat er een foto van een wietvrouw die een sigaar in de hand heeft, en een foto van Dave. Dat herinnert me aan de CD van R.E.M. met de naam Green die het volgende hoesje heeft meegekregen:

Green van R.E.M., album uit 1988
Om dan toch nog af te sluiten met een echte Sean, wil ik ook ter nagedachtenis van de grote Hugo Chavez, een foto plaatsen van Sean Penn samen met deze op 5 maart 2013 overleden held van Venezuela die zich durfde uit te spreken tegen het Amerikaanse Rijk.

Sean Penn en de legende Hugo Chavez (7)
NOTEN
(1) http://www.youtube.com/user/bipolarorwakingup
(2) http://psychoseanders.wordpress.com/2010/10/01/hallucinaties-de-visioenen-en-stemmen-van-schizofrenie-en-de-bipolaire-stoornis/
(3) http://www.youtube.com/watch?v=KIxnuk1KIKU
(4) De site van Wernard Bruining: http://www.mediwiet.nl/over-ons/de-geschiedenis-van-verdunde-mediwietolie/
(5) These are the Daves I know, I know, these are the Daves I know.
(6) http://noetiek.wordpress.com/2010/09/20/geloof-in-een-oneindige-geest-en-googlistische-luiheid/
(7) http://elcubanocafe.blogspot.nl/2012/12/sean-penn-attends-vigil-for-hugo-chavez.html

zaterdag 9 maart 2013

Amsterdamse Pratende Onderarm

Vandaag heb ik een bezoekje gebracht aan Amsterdam en het leek me een goed excuus om eens een blik te werpen op wat de google-wereld te bieden heeft wat betreft surrealistische kunst in Amsterdam. We kunnen immers niet steeds blijven doorgaan over Almaty in Kazachstan (1).

Het eerste wat me aansprak was een werk van Victor Brauner dat verscheen op een website die aandacht vroeg voor een kindermuseum van het Joods Historisch Museum. Ik heb ik het tegenwoordig wat minder op het Joodse volk, gezien hun agressieve houding ten opzichte van landen als Syrië en Iran, en hun desastreuse invloed op de buitenlandse politiek van de Verenigde Staten, of hoe ze Palestijnse demonstranten met rioolafval bespuiten. Desondanks wil ik dit onderstande plaatje van dat guitige onderarmgezicht toch wel presenteren (2).

Victor Brauner - Compositie met Portret 1930-1935 (3)
Welke verrassingen heeft Amsterdam nog meer in petto voor ons? Wat dacht je bijvoorbeeld van deze 'geversurrealiseerde' fietsenstalling?

Foto van Peter Oudenes (4)
Alsof deze fietsen niet al een erg 'Hollands' gevoel geven, wordt het gevoel alleen maar nog Nederlandser door de onderstaande productie van Bob Reidinga. Een koe hebben we nog niet gehad hier op de site, laat staan de spiegeling van een koe. Daar staat dan wel weer tegenover dat we een wandelende champignonnensmurf in de collectie hebben (6).

Bob doet me fonologisch overigens wel sterk denken aan die kunstenaar uit Almaty, Andrey Bobir (1). Als deze koe nou ook zijn gezicht kon openen met twee deuren, dan zouden we makkelijk kunnen spreken over Bobir Reidinga.

Bob Reidinga: Spiegeling (5)

NOTEN
(1) http://mooiegedachten.blogspot.nl/2013/03/almaty-en-een-brandende-appelplaneet.html
(2) http://iraansnieuws.blogspot.nl/2013/02/werkt-mossad-samen-met-rebellen-in.html en http://www.sott.net/article/259348-Israeli-security-forces-spray-raw-sewage-at-Palestinian-homes
(3) http://www.kunstenkinderen.nl/?p=3534
(4) http://www.peteroudenes.com/?portfolio=surrealisme-fietsenstalling
(5) http://bobreidinga.webklik.nl/page/spiegeling
(6) http://mooiegedachten.blogspot.nl/2013/03/een-smurf-in-gesprek-met-een-rat.html

Door de Wolken heen Breken

Al eerder heb ik gesproken over het boek van Michael Newton (1). Dit keer werd er een overgang beschreven van een Joodse Duitser die werd gedood op straat in 1933. Hij beschrijft hoe het leek alsof hij eerst door een soort van wolk heen ging alvorens hij in contact kwam met zijn gids. Het woord 'wolk' leek me uitermate geschikt om verder te neuzen in de wereld van de surrealistische schoonheid.

Zo maakte ik zojuist kennis met Samy Charnine die een geinige omdraaiing heeft gemaakt tussen het gebladerte en het 'gewolkte'

Samy Chernine: A day in the Clouds (2), of toch van Rafal Olbinksi? (5)
Daarnaast heeft ook Vladimir Kush leuk gespeeld met wolken via het idee van een soort fruitwolk, zoals je hieronder kunt zien (3).

Vladimir Kush (3)
Als afsluiter nog een man die door de wolken loopt in een werk van Robyn Porteen (4). Wat zijn er toch veel mensen die zich met soort schilderijen/fotobewerkingen bezighouden. Interessant, interessant.

Robyn Porteen: Cloudwalker (4)

NOTEN
(1) http://mooiegedachten.blogspot.nl/2013/03/klaus-de-gerespecteerde-scherpschutter.html
(2) http://www.zuzafun.com/samy-charnine-surrealism
(3) http://mooiegedachten.blogspot.nl/2013/03/varen-door-de-vingerafdrukken-van.html
(4) http://robynporteen.com/?p=170
(5) http://www.youtube.com/watch?v=ydnmE3C_94s